தமிழகமும் நலத்திட்டங்களும்

பொதுவாக, மக்களுக்கான நலத் திட்டங்களை அரசு அறிவிக்கும்போதெல்லாம் அதைப் பொருளாதார இழப்பாகக் கணக்கிட்டுக் காட்டி, வாதம் செய்வது இயல்பு. அது ஒரு மேட்டிமைத்தனமான பார்வைதான். இந்த விஷயத்தில் தமிழகம் எப்போதுமே விமர்சனங்களைப் பொருட்படுத்தாத, இன்னும் சொல்லப்போனால் ஏனைய மாநிலங்களுக்கு முன்னுதாரணமாக, நாட்டுக்கே முன்னோடி மாநிலமாக இருந்துவருகிறது. ஒரே விஷயம் அரசு நினைவில் கொள்ள வேண்டியது, மக்களுக்கு நலத்திட்ட உதவிகளை அளிப்பது பிரச்சினை அல்ல; அதற்கான நிதியாதாரத்தை உருவாக்குவதும் மேம்படுத்துவதும் தக்கவைப்பதுமே சவால்கள்.

தமிழகத்தைப் பொறுத்த அளவில் நிதியாதாரத்தைப் பெருக்குவதற்கான ஆதாரங்களுக்கு குறைவு இல்லை. தொடர்ந்து வருவாய்ப் பெருக்கத்தில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அவ்வளவே. இதுவரை தமிழக அரசின் நலத்திட்ட உதவிகளுக்கான நிதியாதாரங்களில் ஒன்றாக டாஸ்மாக் வருமானம் இருந்திருக்கிறது. இப்போது படிப்படியாக மதுவிலக்கைக் கொண்டுவரவுள்ள சூழலில், புதிய நிதியாதாரங்களை அரசு கண்டறிந்து, அவற்றிலிருந்து வருவாயைப் பெருக்க வேண்டும். ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற சூட்டோடு சூடாக இதே வேகத்தில் தொழில் துறையை அரசு முடுக்கிவிட வேண்டும்.

நன்றி : தமிழ் இந்து

குற்றமில்லா இந்தியா

தேசிய குற்றவியல் ஆவண காப்பகத்தின் 2014 ஆம் ஆண்டு கணக்குப்படி இந்தியாவில் மொத்தம், 1387 சிறைச்சாலைகள் உள்ளன. இதில் மொத்தம் 4,18, 536 கைதிகள் அடைக்கப்பட்டு இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த  சிறைச்சாலைகளில் மொத்தம் 3,56,561 பேர்தான் தங்கமுடியும். அதாவது 100 பேர் இருக்கவேண்டிய இடத்தில் 117.4 கைதிகள் இருக்கிறார்கள். இதில் தண்டனைக் கைதிகளைவிட, விசாரணைக் கைதிகள்தான் அதிகம். 2,82, 879 (67.58%) பேர் விசாரணைக் கைதிகள்.

தண்டனை பெற்றவர்களில் அனேகம் பேர் சமூகத்தாலோ, பொருளாதாரத்தாலோ தாழ்த்தப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். 70% சிறைவாசிகள் படிப்பறிவில்லாதவர்கள். ஜாமீன் கிடைத்தும் ஜாமீன் தொகை கட்டமுடியாமல் சிறையில் இருக்கும் அனைவருமே சமூகத்தால் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள்தான். விசாரணைக் கைதிகளின் நிலைமையோ படுமோசம். தங்களின் உரிமைகள் என்ன என்பதைக்கூட அறியாமல், ஒரு வழக்குறைஞர் வைத்து வாதாட பணமில்லாமல் வாடுகிறார்கள்.

சிறைவாசிகளின் குறைவால் சிறைகளை மூடிக்கொண்டுவரும் நெதர்லாந்து நமக்கு சொல்லும் பாடம் என்ன? தண்டனைகள் மூலமாக மட்டும் குற்றங்களை குறைத்துவிட முடியாது. நாம், உண்மையாக குற்றங்கள் குறைய வேண்டும் என்று விரும்புவோமாயின், இங்கு இல்லாமை இல்லாத நிலையும், அனைவரும் சமம் என்னும் நிலையையும் உருவாக்க வேண்டும். சிறைச்சாலைகள் குற்றம்செய்தவர் திருந்தவே என்னும் மனநிலையும், அதற்கான சட்டமும் இங்கு வரும்வரை நெதர்லாந்தை எண்ணி பெருமூச்சை மட்டுமே விடமுடியும்...

நுகர்வு என்பது எவ்வாறாக இருத்தல் வேண்டும்?

இன்று மானுடம் சந்திக்கும் பல சிக்கல்களுக்குக் காரணமாய் இருப்பது தேவையற்ற நுகர்வு. ஒரு உயிர் மட்டத்தின் எச்சம்மும், கழிவும் அடுத்த நிலையில் இருக்கும் உயிர்களுக்கு உணவாகின்றது. எடுத்துக்காட்டாக, பசுவின் சாணம், சாணி வண்டிற்கு உரமாகிறது. தேவையற்ற நுகர்வின் போது, அடுத்த நிலைக்குச் செல்லவேண்டிய ஒரு வளம், முன்னத்திய நிலையிலேயே தங்கிவிடுகிறது. இது தேங்கத்தேங்க இயற்கையின் சமநிலை பாதிக்கப்படுகிறது. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல், மீண்டும் இழந்த சமநிலையை சரிசெய்ய இயற்கை தன் வேலையைத் தொடங்கும். நிலநடுக்கம், எரிமலை வெடிப்பு போன்றவையெல்லம் இயற்கை சமநிலையை உண்டாக்கப் பயன்படுத்தும் கருவிகள் தான். தேவையற்ற நுகர்வின் போது, சுற்றுப்புறத் தூய்மைக் கேடும் ஏற்படுகிறது.

எனவே, நுகர்வு என்பது இயற்கையை ஒட்டியதாக இருத்தல் வேண்டும். நமது எச்சமும், கழிவும் அடுத்த நிலைக்கு உணவாகவோ, பயனுள்ளதாகவோ இருத்தல் வேண்டும். நமது நுகர்வு சகஉயிரின் உரிமையையோ அடுத்தநிலையின் உணவையோ பறிப்பதாக இருக்கக் கூடாது...

இந்தியாவின் தண்ணீர் பிரச்சனைக்கு என்னதான் தீர்வு?

நாம் தீர்விலிருந்து பல மைல் தூரம் வந்துவிட்டோம். அதுமட்டுமல்லாமல், மேலும் தவறான பாதையிலேயே செல்கிறோம். இது மராட்டிய மாநிலத்துக்கான பிரச்னை மட்டுமல்ல. மொத்த இந்தியாவிற்குமானது. ஆம், நாம் நீரை சேமிக்கும் வழிகளை ஆராயாமல். அதை மேலும் மேலும் சுரண்டும் வழிகளையே தேடுகிறோம். எண்ணெய் நிறுவனங்களிடமிருந்து வாங்கப்பட்ட தொழிற்நுட்பத்தின் மூலம் இந்தியா 24 மணி நேரமும் 23 மில்லியன் ஆழ்துளைக் கிணறுகளை இயக்கி கொண்டிருக்கிறது. இது தற்காலிகமான தீர்வுகளை வேண்டுமானால் தரலாம். ஆனால், நிரந்திர தீர்வை தராது. கடல் நீரை குடிநீராக்கும் திட்டமும், ஒரு தீர்வல்ல என்கிறார் ஆஸ்திரேலிய சுற்றுச்சூழல் எழுத்தாளர் ஜான் ஆர்ச்சர். குடிநீராக்கப்பட்ட ஒரு லிட்டர் கடல் நீர் மீண்டும் கடலுக்கு ஒரு லிட்டர் விஷத்தை அனுப்புகிறது என்கிறார் ஆர்ச்சர். அது மட்டுமல்லாமல், இதற்கு அதிக மின்சாரம் தேவை. இது சூழலுக்கு கேடு விளைவிப்பதாகவே இருக்கிறது. ஆக, இதுவும் நிரந்தர தீர்வல்ல

தண்ணீர், மக்களின் அடிப்படை தேவைக்கானதைவிடவும், அதிகமாக தொழிற்சாலைக்காக பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த தொழிற்சாலைகளில் உற்பத்தியாகும் பொருட்கள் எதுவும் நம் அடிப்படை தேவைக்கானதல்ல. ஆடம்பரத்துக்கானது.

சரி என்னதான் தீர்வு...? நுகர்வை குறைப்பது. நுகர்வை குறைப்பதன் மூலம் தேவையற்ற உற்பத்தியை குறைப்பது. சூழலை கெடுக்கும் தொழிற்சாலைகளை மூடவைப்பது. இது மட்டும்தான் தீர்வு. தவறுவோமானால், எதிர்காலம் மோசமானதாக இருக்கும். நீங்கள் பிள்ளைகளுக்கு பணம் சேர்த்து வைத்திருக்கலாம். ஆனால் குடிக்க தண்ணீர் இருக்காது. இது ஏதோ பக்கத்து மாநில பிரச்னை என்று நினைக்காதீர்கள். மராட்டியமும், மத்திய பிரதேசமும் நமக்கு அடிக்கப்பட்டிருக்கும் எச்சரிக்கை மணி.

விழிப்போம். திசையை மாற்றுவோம். தீர்வை நோக்கி நடப்போம்.

நன்றி : விகடன்

ஏ.சி என்பது ஆறுதலாக இருக்கலாமே ஒழிய, மருந்தல்ல...

கோடையின் முதல் அறிகுறியில் நம் மக்களின் ஏ.சி ஷோரூம் படையெடுப்பு துவங்குகிறது. அதாவது, கோடை அனல் என்னும் பிரச்சனையை சமாளிக்க ஏ.சி என்னும் ஆறுதல் மருந்து தேவைப்படுகிறது. மருந்தின் பக்கவிளைவாக, அடுத்த கோடை மேலும் உக்கிரமாகிறது. காரணம் ஏ.சியின் காரணமாக வெளியாகும் ஓசோன் அழிப்பான்களும் பசுமைகுடில் வாயுக்களும்.

நமது அடுத்தகட்ட நகர்வு என்பது நோய்க்கான ஆறுதல் மருந்தாக இருக்கக்கூடாது. அது நோய்க்கான காரணத்தைக் கண்டறிந்து அதைக் களைவதாக இருக்க வேண்டும். வெப்பத்தின் கடுமைக்குக் காரணம் மரமும், தூய காற்றும், காற்றோட்டமும் இல்லாததே ஆகும். நல்ல காற்றோட்டம் உள்ள, மரங்கள் நிறைந்த வீட்டில் கோடையின் கனல் தகிப்பதிலை. மரம் மழையை மட்டுமல்ல, குளுமையையும் தருகிறது.

ஏ.சி என்பது ஆறுதலாக இருக்கலாமே ஒழிய, மருந்தல்ல...

படித்ததில் பிடித்தது

நாம் எப்போதும் உண்மையை சந்திக்க தயங்குகிறோம். அந்த உண்மையை சந்திக்கும் பண்பு, நம் சிறு வயதிலிருந்தே துவங்கி விடுகிறது. தேர்வு விடுமுறை முடிந்து பள்ளி செல்லும் நாள் இன்னும் தள்ளிப் போகாதா என்று ஏங்குவது, விடுமுறையை கொண்டாட மட்டுமல்ல... விடைத்தாளை சந்திக்கவும் பயந்துதான்.

அதே பண்புதான் நம் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்கிறது. முகத்தில் அறைந்தாற்போல் உண்மையை பேசுபவர்களை நமக்கு பிடிப்பதில்லை. இது தனி மனிதனின் குணம் மட்டுமல்ல, ஒரு சமூகத்தின், தேசத்தின் குணமாகவும் இதுதான் இருக்கிறது. தம் தேசத்திற்கு எதிராக யாராவது சுடும் உண்மையை பேசினால், அவர் மீது தேச விரோத முத்திரை குத்தப்பட்டு, விலக்கி வைக்கப்படுகிறார்.

How I killed the Sparrows?

            I remember my childhood days that I spent at one of my aunt’s house by engulfing myself over the pass-by trains. Rail track is just a stone away from her house. The blow of engine is a cuckoo’s song to me in those days and I showed deaf ears to other sounds. But, somehow, few house sparrows that made their home in the nearby hill mango trees managed to draw my attention. They were of less interest to me those days.

            Years rolled on. Now I am an adult. Trains are no more a fancy thing to wonder about. Modernization has caught up my aunt’s village. Every square inch of the town’s (Yes! It is a town now) land carries the price worth gold. Anything that is of least economic value has to vanish like those mammoth hill mango trees. Alas! What happened to those sparrows? For long, I thought that they had shifted their home to a new tree, a larger one, I suppose.

            To my disappointment, those sparrows are never to be found – not even in the biggest of trees in the town. I concluded that money and man’s desire to own a lot of it has changed everything - never knowing, for years, that I too had contributed to the disappearance of those sparrows.

            Years went like fishes escaping the sight of cranes. I am studying my engineering degree. Somehow, Environmental Science has managed to make my brain awake in an otherwise boring Civil Engineering classes. Views expanded like a rising falcon, at least I thought so. Now I have mobile phone towers and their electromagnetic radiation to blame.

            One fine spring day, an article has unmasked the truth. Those little sparrows are gone because of me. If it is the money, I am also going after it. If it is electromagnetic radiation, I am also contributing to it with my Optimus and 6270! But the truth is far from the above two. The irrefutable act we are all doing till date is, polluting mother earth as ferocious as we can.

            Those colorful tins of body sprays, elegantly designed perfume bottles, bags of fertilizers, the drainage with dissolved toxic creams (toxic, at least for the invertebrates) and powders, bulls and prancing horses at the garage are hurting mother nature. Trees are felled like toys, and so sparrows are finding it difficult to adopt. Somehow, few have managed to cling on to the new environment. Sparrow nests are increasing sighted in the rooftops.

            Every sparrow lay its eggs in a hope to pass its gene to the next generation. I spoil its hope by not taking public transports. More the bulls and prancing horses in the streets, more the carbon dioxide it would be in the atmosphere, thanks to our notion of development. Carbon dioxide and other green house gases are playing a crucial role in altering the climate. More eggs are going lifeless because of the rising temperature and changing seasonal characteristics.

            Man! These sparrows are still elusive from my killer blows. I robbed their home, their hope of more off-springs but still they cling on and having the party. Food is an integral part of any party, for that matter, any life to sustain. Spoil the food, spoil the party! These small chirping noise makers need invertebrates and small millets to fill their belly and water to quench its thirst, if at all it has any hope of living. I spoiled it with the toxic wastes – from beauty creams, powders, fertilizers, pesticides, acids, antibiotics. The invertebrates couldn’t find its traditional food and home and died off! As a part of my government’s green revolution programme, I switched from self sustainable polyculture (cultivating multi grains) and permaculture to inorganic monoculture (single crop), especially rice and wheat – grains that are hard to break with the soft beaks. I ransacked both their natural food and cultivated food.

            I have a bore-well and a reverse osmosis system at home. Why should I waste the land in the names of lakes and ponds and streams, especially when these are located in prime property development area? Blue water bodies are changed to grey and black water tanks. Sparrows don’t have the adaptation for sneaking into it to drink. Dish antennas replaced the last of the remaining trees in the neighborhood.

            These sparrows must have big guts to remain alive. They still managed to live, thanks to my brethren. At least some thought, development is not about luxury but about inner wellbeing and it is not tangible like luxurious cars and palace like homes but healthy living as a society. For them, Human Development Index (HDI) and natural resources are important than Gross Domestic Product (GDP) of a Nation because they are aware that cosmetics can’t beautify evil hearts.

            I began to realize that the food I am eating has lost its natural taste and the water, no life. The chemicals, which I used in the form of fertilizers, antibiotics, creams and gels, have entered by gut and now I am reaping what I sowed years back. My town is having high rate of cancer occurrences, a plague that we brought upon ourselves. Bolt upon bolt struck my town. Arthritis, osteoporosis, blindness, mental illness, abortions and many others has become uninvited guests in our medical reports. 

            Those sparrows are still living as a sign of natural selection, endurance and hope for all those who lost it. The glimmer of hope they have shown will widen our understanding of environment, development and the life itself. Perhaps, one day, they would make the sigil of humanity and its future.

தோனியின் தலையும், நாகரீகத்தின் நிலையும்!!!

தோனியின் தலையும், நாகரீகத்தின் நிலையும்!!!

வெற்றிபெற்ற நாட்டின் வீரர்கள், தோல்வியடைந்த நாட்டின் பெண்களை பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்துவது என்பது வரலாற்று பக்கங்களில் காணப்பட்ட ஒன்று. உடமைகளாகப் பார்க்கப்பட்ட பெண்கள், தங்களின் உழைப்பாலும் சில முற்போக்குவாதிகளின் சிந்தனைகளாலும் செயல்களாலும், இன்று பாலியல் சமத்துவத்தை நோக்கி சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஏதோ ஒரு வங்காள தேசத்தவன், தன் அறிவிழந்து செய்த செயலுக்காக, அந்நாட்டின் பெண்கள் மீது இணைய வழியாக வரம்பு மீறுவது எவ்வளவு பெரிய அநாகரீகமான செயல்? வெற்றி பெற்ற போர்வீரர்கள் அன்று நிகழ்த்திய வெறியாட்டத்துக்கும், இன்று வக்கிர உணர்வுடன் நாம் பரவவிடும் மீமீஸ்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம் உள்ளது?

"தோனியின் தலைகொண்டான்" படத்திற்கு தோனியே பதிலளித்துவிட்டார், மைதானத்தில்...

வளர்வோம்! வளர்ப்போம்! மானுடத்தை!!!


___________________________________________________________


A Headless Chicken and its followers!!!

What sort of humans are we? I knew, from the history books, the practice of raping the women of the losing country by the victorious ones after the war. And now, I see such a medieval thought is still in our minds despite the changing attitude of people towards women. They are not materials to be possessed, but a fellow human being to be respected. They are not spoils of war, but part of our life.

It is barbaric to publish cheap memes about the Bangla girls, after the Asia Cup Final, as an act of revenge against an act of a mindless Bangladeshi.

Revenge has been taken, by Dhoni himself, in the field.

Sow Humanism!!!

சாக்ரடீஸ் : முதல் பகுத்தறிவாளர்

சாக்ரடீஸ்!!! “கடவுள் என்பவர் யார்?” எனக் கேள்வி கேட்ட முதல் பகுத்தறிவாளர்!

சாக்ரடீஸ்-பள்ளி போய் படிக்காத, குளிக்க ஆர்வமே இல்லாத, அழுக்காடை அணிந்த வெண்மையான சிந்தனைக்காரர் அவர். இளைஞர்களை சிந்திக்க சொல்லித்தூண்டினார். மதம், கடவுள், அரசு, நம்பிக்கைகள் எல்லாவற்றையும் மனித சிந்தனையின் ஆய்வுக்குரியவை என்றார். எல்லாவற்றின் புனிதத்தையும் கேள்வி கேட்க சொன்னார்.

ஒருவருடன் பேசும் பொழுது வாதத்தை கேள்விகள் மூலம் எழுப்பி உண்மையை உணரும் முறையை உருவாக்கினார்; இளைஞர்கள் அவர் இருக்கும் இடம் தேடி கூட்டம் கூட்டமாக போனார்கள். உன்னையே நீ அறிவாய் என பகுத்தறிவை வலியுறுத்தினார். டெல்பி ஆலய அசரீரி, நாட்டிலேயே அறிவாளி யார் என்கிற கேள்விக்கு, "சாக்ரடீஸ்" என பதில் சொன்னதும்,அதற்கு இவர் ,"எனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்று எனக்கு தெளிவாக தெரியும் அதுவே காரணமாக இருக்கலாம்" என்றார்.

தெருவின் ஊடாக பல கடைகள் வழியாக போனார்; எதிலும் எதையும் வாங்கவில்லை. "ஏன்?" எனக்கேட்டதற்கு,"எத்தனை பொருட்கள் இல்லாமல் நிறைவான வாழ்வு வாழமுடிகிறது என சோதித்து பார்த்தேன்." என்றார். அவரின் பேச்சுக்களை பிளாட்டோ முதலிய சீடர்கள் தொகுத்தார்கள்.

அரசாங்க விருந்தில் ஒரு பிரமுகருக்காக சாக்ரடீஸ் வெகுநேரம் காத்திருந்தார். அவர் வருகிற மாதிரி தெரியவில்லை; கிளம்ப எத்தனித்தார் அவர். நண்பரோ,"அவர் கோவித்துக்கொள்வார். அரசாங்க பகை வேண்டாம்." என்றதும், "அரசாங்கம் என்னை கைது செய்ய முடிவு செய்துவிட்டால் தானே காரணங்களை கண்டுபிடித்து கொள்ளும்." என்றுவிட்டு வெளியேறினார்.

மதநம்பிக்கையை கேலி செய்கிறார், இளைஞர்களை தவறான பாதைக்கு தூண்டுகிறார் என இவர் மீது அனிடஸ் என்ற அரசியல்வாதியும், மெலிட்டஸ் என்ற கலைஞனும், லைகோன் எனும் மேடைப் பேச்சாளனும் வழக்கு தொடுத்தனர். வழக்கின் பொழுது மக்களை சிந்திக்க தூண்டியது தவறு என நான் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன் என வாதிட்ட சாக்ரடீஸ், மன்னிப்பு கேட்டால் விடுதலை தருவதாக சொன்னார்கள். கம்பீரமாக மறுத்தார். மரண தண்டனைக்கு ஆதரவாக 281 ஓட்டும், எதிராக 220 ஓட்டும் விழுந்தன. சிரித்துக்கொண்டே ஏற்றுக்கொண்டார். தப்பித்து போக நண்பர்கள் ஏற்பாடு செய்ய முற்பட்ட பொழுது, "எனக்கும் அரசாங்கத்துக்கும் ஒரு சமூக ஒப்பந்தம் உண்டு. அந்த அமைப்புக்குள் இருந்து கொண்டு தான் நான் கேள்வி கேட்பேன். அதை மீறி சென்று நான் தவறான எடுத்துக்காட்டு ஆகமாட்டேன் !" என்றார் அவர்.

ஹெம்லாக் மரத்து விஷம் குடித்து சாக வேண்டும் என்று தீர்ப்பு சொல்லப்பட்டு இருந்தது. சிறையில் இசைக்கருவி வல்லுநர் ஒருவரிடம் இசை கற்றுக்கொண்டார் அவர். சாகிற பொழுத எதற்கு இது ?என கேட்டதற்கு, "சாவதற்கு முன் புதிதாக எதையாவது கற்க வேண்டும் !"என்றார்.

விஷம் கொடுக்கப்பட்டதும், வாங்கி சிரித்துக்கொண்டே அதை பதிவாக எழுத சொன்னார். "அருந்திவிட்டேன்; கால்கள் மரத்து போகிறது; இதயம் படபடக்கிறது; மயக்கமாக இருக்கிறது; போர்வையை போர்த்தி படுத்துக்கொள்கிறேன் "என தன் மரணத்தை பதிவு செய்த முதல் ஆள் சாக்ரடீஸ் தான்.

சாவதற்கு கொஞ்சம் முன், " எதிர்வீட்டுகாரனுக்கு கோழிக்குஞ்சு கடன், மறக்காமல் கொடுத்து விடு !"என மனைவியிடம் சொல்லி, சாகும் பொழுது கூட கடன்காரனாக சாக விரும்பாமல் கம்பீரமாக இறந்த அவருக்கு கடன்பட்டிருக்கிறது இச்சமூகம்.

நன்றி : விகடன்

The Doctrine of 60/40!!!

Its great to see political people from Delhi, especially our PM, are talking about "Cooperative Federalism". Though India was designed that way, it never practised it due to strong centralising tendensies. Now coliation politics being the fad of last two decades, National parties are using Finance comissions to woo their regional partners!

But does cooperative Federalism ends is mere financial allocation? No. It should cover every part of political spectrum. It must include strengthening of the role of states in Constitutional Amendments, Policy framing and institutes of democracy. The role of governor is still a mole in such proclamations. Saying this, the third tier of government - Panchyats - still lack revenue resources to carry out the intended tasks.

Cooperative federalism works better with people's participation in all tiers of the government which is still in letter but not spirit. The yawning gap between the top executive, legislature, judiciary should be narrowed down with suitable democratic institutions to make this Federalism really work as a participatory and cooperating federalism.

The doctrine of 60/40 should be revisited!!!

Are we inferior?

It’s not new in India to speak high about the work of the West and the opposite about the work of an Indian. Across the fields, the opinion would be the same with paltry exceptions. Hearing this all these years had intrigued me with a question in my mind – “Are we really inferior?” I would like to share the thoughts that are flashed in my mind, the answers provided by Google and few other questions that are digging my brain.

You are inferior – long been these words are being whispered in our ears. How long? History has the answer. It was the time where the English, the Dutch, the Portuguese and many such traders were trying their hand to establish their factory in the so called ‘Land of Riches’. Through fair and foul means, each one of them had managed to establish their factories and as a consequence their products were trying their hand in the Indian market against Indian products.

The workmanship of Indians was such that they were one of the best in the then world. The blend of Indian, Persian and Greek delicacy was seen across all crafts. Unfortunately, for the infighting Indians, overtime, the factories became forts, tradesmen became soldiers, and companies became rulers. Europeans, especially the British and the French, were showering in the goods that came after the “Age of Enlightenment.” Capitalism started taking roots along with the Industrial Revolution. Investment was flooding, new machines got assembled and the unit cost of a product got cheaper, too cheap that it was able to negate the home advantage of ‘the Third World’.

Still a challenge remained, perhaps the last. Handmade products were much sought after by Indians than the industry made ones. Then came the Western disturbance and Westerlies with a whisper from Europe – “You are inferior”. With gun and words, the empire building Europeans were in a position to buy anything in India. Indians were made to sell raw materials and not finished products. Import tax was slashed on European products and homemade products were taxed. Export tax for Indian goods was over 300% - for example piece of cloth was sold at Rs.100 with more than Rs.75 going towards tax. Slowly, the artists and craftsmen were abandoning their trades. They lost their patrons – former royals of India, and then they were taxed to stop making finished products and finally, the whisper.

The whisper was sound enough such that its echoes are still reverberating in an Indian’s ears. It was a thought that was carefully planted, watered and nurtured by the colonists for their benefits. Centuries of delicate workmanship were lost in the sand of history. The past glory was forgotten and the slave life got saved in the mind.

Even after independence, much didn’t change. Caste discrimination remained, girls were still the secondary sex, corruption swelled and so does the echoes of the whisper. Still we were taught to compare two things – the West and the East, the high and the low, the White and the Black. It was inculcated in every Indian’s blood – by parents, teachers and by the society. On the global scale, Gross Domestic Product (GDP) is being used. Among parents and teachers, marks and ranks take primacy. Comparison by earning is reserved for the society. Everyone compare; everything got compared.

Comparison became necessary. It’s the point where efficiency stood up. After all, all a chased deer need is to outrun, not the lion but another deer, to see another day. A wildebeest, another prey, or a bison cannot compare its speed with that of a deer or a gazelle. It would be foolishness to do so and ten out of ten times the bison will land in the losing side – Comparison of the incomparable. The bison traded its speed for its mass (lions dare not to kill a bison mob), zebra traded its mass and speed for the confusing stripes and gazelles got speed.

The above fact should not be limited to the grasslands of Savannahs. Men inspire from nature and applying the same here won’t be an unwise act. Yes, we are comparing the incomparable. For the first 50 years after that historic midnight and Tryst with Destiny speech, we cocooned ourselves by comparing the Islamic republic of Pakistan and the Secular, Democratic Republic of India. We ran many races – in arms, in development, and international politics, as if we had only one opposition. India won every race but failed to win any cup.

Then came “the Asia Century” catch phrase. After winning every race against our North Western neighbor, we stretched our muscles against the People’s Republic, a race between a tiger and a dragon. Odds are clearly not in our favor. But that’s how it can be when we are inferior. But against Pakistan, we reigned supreme. So, we are not inferior. It’s a bad conclusion as we have pretended to compare India and Pakistan, though Pakistan didn’t, as we actually compared India with the West. Now the equation holds true – We are inferior!

All we failed to understand in all these years is that we have only one in this world with whom we can compare ourselves, to see just the progress – It’s us! An eagle with lesser values, a colonial leech, a dragon without democracy, a hammer and sickle dipped in blood, a slow but steady walking elephant, a racist kangaroo and a white colored rainbow are the ones we have compared. Sounds crazy? So does the result – We are inferior. 

India, as a nation, stands on the bedrocks of secularism, socialism, democracy, and individual rights and No first offence and non-alignment as State policy. No nation in the above mentioned has all these. Some are aligned, some has fewer rights and some are racists. So, how come these nations got qualified to get compared against India, a country that had a greater democracy, equality of rights and socialism as a goal? A city state like Singapore can easily be developed than a nation which itself has many biomes. Using geographical terms, I just wished to show how the two countries are different in every aspect and cannot be put to comparison in the same weigh. 

My country had a rich past. My country is having an aspiring present. My country will have a bright future. Shortage of food is a thing of the past, the chain of bondage was long been broken and the prediction that India will not stand united after a decade of its independence was proved to be a harbinger’s lie. I can compare an India that has begged to feed its people and an India that is exporting agriculture surplus, an India that was refused a super computer and an India that is achieving in indignation, an India that was a pawn in global politics and an India that is a Grand Master. Are we inferior?